Per ongeluk viel mijn oog vandaag op de top 40. Op 1 staat een liedje van Marco Borsato en Lucie Silvas.
Omdat ik dat nummer ken van de Baby's, wilde ik wel eens weten hoe dat dan zou klinken.
* Na de verkrachting van het James Taylor nummer "You've got a friend" heb ik een hekel gekregen aan de zanger Borsato.
Hij en zijn companen bij deze aanslag op het liedje van Taylor hebben in mijn ogen een terroristische aanslag op dat nummer gepleegd.*
Ook bij de cover van het Baby's nummer is de bombast weer metersdik aangebracht. De piano is uit een lelijke digitale doos en wordt onmenselijk strak gespeeld(?). De violen liggen 2 meter boven het menselijk draagvlak en de snaredrum klinkt vanouds als een kartonnen doos met veel plakband in een ongeinspireerd drumarrangement.
Ik heb het origineel er maar eens bijgepakt , de eenvoud van de tamboerijn in de Baby's variant, de ietwat onstrakke piano, het volume van de violen en de kracht van de blaaspartij op het eind zorgt voor een schitterende dynamiek in het nummer.
De gitaarsolo ondersteunt de tekst door zijn eenvoud en melancholie, daar waar de Borsato variant doorslaat in een demonstatie van techniek.
Waar Borsato de zang nog redelijk in de buurt houdt van het origineel, slaat zijn vrouwelijke assistent bij dit nummer ook nog eens de verkeerde toon aan door het inmiddels immens populair en vreselijk uitgekauwde technische riedeltje aan het eind van een strofe (voor de kenners; half toontje omhoog terug naar noot en dan hele toon omlaag eventueel aangevuld met nog wat extra noten).
Jammer voor de mens Borsato, de zanger krijgt van mij een dikke onvoldoende voor dit liedje, met hem de hele kliek die met deze nieuwe palingsound (sinds Idols niet meer weg te denken uit de Nederlandse cover stal) de popmuziek het graf in helpen.
